เรื่องใดก็ตาม มักต้องมีลางบอกเหตุก่อนจะเกิดเรื่อง จึงควรหาทางรับมือไว้ขณะเรื่องยังไม่เกิด จะไม่สนใจไม่ได้

ผู้ปกครองระดับธรรมดา ใช้ความสามารถของตนอย่างเต็มที่ ผู้ปกครองระดับกลาง ใช้กำลังของคนอื่นอย่างเต็มที่ ผู้ปกครองระดับสูง ใช้ปัญญาของคนอื่นอย่างเต็มที่

ต่อให้มีฝีมือเหนือชั้นแค่ไหนถ้าจังหวะไม่พร้อมเพรียงกัน ก็ร่วมงานกันไม่ได้

เงื่อนไขของความสำเร็จ คือ ต้องทำในกาลเทศะที่ถูกต้อง การทำผิดกาลเทศะแล้ว ไม่ล้มเหลวนั้นคงยาก

การมีเมตตาเกินไป ก็ไม่อาจสร้างขื่อแปขึ้นได้ การลงโทษไม่เด็ดขาดชัดแจ้ง ก็จะดำเนินการตามกฎหมายไม่ได้

ผู้ฉลาด จะไม่อาย แม้ต้องถือมดม้าเป็นครู ในเรื่องที่ตนไม่รู้ คนที่ไม่รู้จักถือความฉลาด ของอริยบุคคลเป็นครู มิโง่สุดโง่ดอกหรือ

หากปกครองบริหารบ้านเมืองไม่ถูกวิธี แม้ตัวเองจะเหน็ดเหนื่อย บ้านเมืองก็ยังวุ่นวายอยู่ดี ถ้าปกครองถูกวิธี ถึงตัวเองจะอยู่สบาย ก็ยังมีผลสำเร็จในการปกครองแผ่นดินได้

วิถีแห่งชัยชนะอยู่ที่ใจจดจ่อ กายใจและวัตถุหล่อหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวโดยสิ้นเชิง จึงจะทำสำเร็จได้ด้วยดี

บ้านเมืองก็มีสุนัขดุด้วย เมื่อใดที่คนดีสาธยาย วิธีการสร้างความยิ่งใหญ่ให้ราชาฟัง เหล่าขุนนาง ก็จะกลายเป็นสุนัขดุหันมากัดเขา นี่คือเหตุผลที่คนดีไม่ได้รับตำแหน่งสำคัญ