การงานเมื่อทำเต็มที่เต็มความสามารถแล้ว เมื่อเสร็จแล้วก็ปล่อยวางโดยสิ้นเชิง ไม่ยินดียินร้ายกับผลที่เกิดขึ้น ด้วยวิธีเช่นนี้ก็จะทำให้ชีวิตเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขสงบอย่างแท้จริง

ยิ่งพูดมากยิ่งเกิดความเห็นต่าง เพราะผู้คนทุกหมู่เหล่าย่อมที่จะมีเหตุผลในการกระทำของตัวเองอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้ควรนิ่งเสียเพราะหากคิดฝืนดื้อดึงเข้าไปชี้นำสังคมโดยมิรู้กาลเทศะ สุดท้ายอาจรักษาความดีงามไว้ไม่ได้

ยิ่งร่ำรวยเท่าใดยิ่งมีความเย่อหยิ่งในตัวมากเท่านั้น เมื่อภาคภูมิใจกับเกียติยศและความมั่งคั่ง… ก็จะยิ่งโศกเศร้าเสียใจเมื่อถึงคราวต้องสูญสิ้น

เมื่อลับมีดจนคม นานไปดาบกลับทื่อ เฉกเช่นยอดฝีมือ ไม่ต้องรีบร้อนแสดงฝีมือ เก็บงำประกายไว้ ไม่แสดงออกอย่างง่ายดาย จึงจะเป็นยอดฝีมือที่มีความลึกล้ำ

แท้จริง ฟ้า ดิน ปราชญ์มิได้ไร้เมตตา เมตตานั้นมีอยู่ เพียงแต่ไม่เข้าไปก้าวก่ายในสรรพสิ่ง ทำตนว่างเหมือนสูบลม มีความว่างและความไร้ ครั้งเคลื่อนไหวให้พละกำลัง

มีกับไม่มีเกิดขึ้นด้วยการรับรู้ ยากกับง่ายเกิดขึ้นจากความรู้สึก ยาวกับสั้นเกิดขึ้นด้วยการเปรียบเทียบ สูงกับต่ำเกิดขึ้นด้วยความเทียบเคียง เสียงดนตรีกับเสียงสามัญเกิดขึ้นด้วยการรับฟัง หน้ากับหลังเกิดขึ้นด้วยการนึกคิด

เมื่อคนในโลกรู้จักความสวยว่าสวย ความน่าเกลียดก็อุบัติขึ้น เมื่อคนในโลกรู้จักความดีว่าดี ความชั่วก็อุบัติขึ้น

คัมภีร์เต้าเต๋อจิงสนับสนุน ผู้ที่เข้มแข็งแต่แสดงออกอย่างอ่อนโยน ผู้มีความรู้กระจ่างดั่งสีขาว แต่แสดงออกด้วยความคลุมเครือดั่งสีดำ ผู้มีเกียติและความรุ่งเรือง แต่แสดงออกด้วยความถ่อมตน

ทุกสรรพสิ่งย้อนกลับไปสู่ความไม่มี กลับไปสู่รากเหล้าของกฎเกณฑ์ธรรมชาติ ควรมีการกระทำที่เรียบง่าย ลดความเห็นแก่ตัวให้เหลือน้อยลง ละทิ้งภูมิปัญญาอันเล็กน้อย ภูมิปัญญาอันยิ่งใหญ่จะปรากฎแจ่มแจ้ง เลิกการศึกษาเล่าเรียน ครอบครองความว่างเปล่าไว้ รักษารากฐานแห่งความสงบ ไม่ทำอะไรแต่ทำให้เป็นตามธรรมชาติ คืออย่าไปฝืนกับสิ่งที่ไม่เป็นธรรมชาติ จงปล่อยความเรียบง่ายแต่บรรพกาลเป็นผู้ควบคุมการกระทำ

” หากต้องการบรรจบกันจำเป็นต้องขยายมันก่อน “ ” หากต้องการกำจัดอิทธิพลให้อ่อนลงจำเป็นต้องเพิ่มความแข็งแกร่งให้มันก่อน “ ” และหากจะปล่อยจำเป็นต้องมีจิตใจที่แน่วแน่ “ นี่คือกฏแห่งการเปลี่ยนแปลงไม่จบสิ้น เมื่อค้นพบจุดสูงสุดแล้วทุกอย่างจะเปลี่ยนไป กล่าวคือทุกสิ่งที่เดินทางมาถึงจุดสูงสุดและก้าวข้ามขีดจำกัดไปยังด้านตรงกันข้าม