- อันว่าทุรชน แม้จะมีความรู้เป็นอาภรณ์ ก็ต้องหลีกเลี่ยงเสียจนพ้น อย่าได้สมาคมข้องแวะเป็นอันขาด เปรียบเช่นอรพิษประดับดวงมณี เชื่อได้ว่าจะไม่ทำอันตรายละหรือ
- อันว่ากระแสน้ำ ย่อมไหลไปไม่ย้อนกลับ ฉันใด วันคืนก็พาอายุของสัตว์ไปเรื่อยทุกเมื่อ ฉันนั้น
- ผู้ใดมีใจสันโดษ ผู้นั้นก็เป็นเจ้าของสมบัติทั้งปวงเสมือนผู้สวมรองเท้าหนังเดินบนพื้นดิน ก็รู้สึกดุจว่าพื้นดินนั้นปูด้วยหนังมิใช่หรือ
- ท่านที่ชุ่มชื่นด้วยน้ำอมฤต คือความสันโดษ มีใจเย็นฉ่ำ ก็เสพความสำราญได้ ส่วนผู้ละโมบแก่ทรัพย์ เที่ยววิ่งกระเสือกกระสนแทบทุกหัวระแหง จะหาความสำราญอย่างท่านมาจากไหน
- ผู้ไม่ต้องไปรอรับทาน อยู่ที่ประตูบ้านของเศรษฐี ผู้ไม่เคยต้องระหก ระเหินพลัดพรากจากกันไป ผู้กล่าววาจาอันไม่ไร้ประโยชน์ ชื่อว่ามีความสุขแม้จริง